2025 Ekim sayımızda “Türkiye’nin nüfusu nasıl azaltılır” başlıklı bir yazı kaleme almış ve “Hızlanarak düştüğü gerçeğini göz ardı etsek bile bu düşüş hızı hızlanmadan aynı şekilde sürse 2035’te evli kadın başına çocuk sayısı 1’e düşecek. Daha hızlı düşerse sadece 5 yıl sonra 1’deyiz” demiştik. Aynı fikirde olmakla beraber veriler bunun 2035 bile bulmayacağını gösteriyor. Anlayacağınız durum tahmin edilenden de vahim. Çözüm iddiasıyla sunulanlar ise çözmeye dönük bir katkı sunmuyor zîra düşünülerek yapılmış şeyler değil.

“Türkiye’nin nüfusu nasıl azaltılır” başlıklı makaleyi okumak için
Mâlum Türkiye’de doğurganlık yani evli kadın başına çocuk sayısı 1,4’ün altına düştü.
Yıllık olarak nüfusun 0,5’i ise ölüyor.
Nüfus 0,8-0,9 çocuğa geriliyor.

Nüfus yaşlandığı, doğum azaldığı için nüfusun kendini yenileme hızı eksiye (veya 1’e) düşüyor.
Toplam nüfus ise birkaç yıl sonra artmayıp azalacak.
Türkiye bu meselenin 15 yıldır farkında ama düşüşü durduramıyor.
Peki bu işin bir çözümü var mı?

Peşinen söyleyelim ki mevcut politikalarla asla!
Bu hususla ilgili çok sayıda kitap, makale okumuş, elinde çok sayıda eser olan ve bununla yetinmeyip bunu dert edinerek “İNSANI YOK ET-Dünyayı İnsansızlaştırma Savaşları” adlı hacimli bir kitap kaleme almış biri olarak Allah-ü âlem aşağıda yazacaklarımızın dışında bir çözüm de söz konusu değildir.
Aşağıdakileri çözdüğümüzde bile nüfusu 25 yılda dengeye ancak getirebiliriz.
Fakat önce bir prensip belirleyelim.

Aşağıdaki tabloya baktığımızda ülkenin nüfusu, doğurganlık ve yaşlılık arasındaki irtibatı çok net görüyoruz. Önce tabloya bakalım sonra değerlendirmesine.
 

Yıl	Yaş Grubu	Toplam	Erkek	Kadın
2025	0-4	4.856.560	2.491.429	2.365.131
2025	5-9	6.155.912	3.156.806	2.999.106
2025	10-14	6.518.251	3.344.303	3.173.948
2025	15-19	6.439.653	3.303.829	3.135.824
2025	20-24	6.268.695	3.206.123	3.062.572
2025	25-29	6.620.389	3.372.727	3.247.662
2025	30-34	6.314.849	3.197.919	3.116.930
2025	35-39	6.275.200	3.163.880	3.111.320
2025	40-44	6.432.184	3.235.535	3.196.649

Ana doğurganlık yaşı 15-35 arasıdır ki nüfus 12.562.988’dir. Yarısı 6.281.494 çift eder. 15 yaş altındakilerin sayısı 8.538.185’dir. Bunu muhtemel evli çift başına böldüğünüzde 1,35’i bulursunuz ki bu da Türkiye’deki evli kadın başına düşen çocuk sayısına işaret eder kabaca. Türkiye’de 18 yaş altı evliliğe izin verilmediği, 35 yaş üstünün de kısmen doğum bandında olduğunu hesapladığınızda netice değişmez. Çünkü 15-19 arası kişi sayısıyla 35-39 arası neredeyse bire bir aynı.

Peki çözüm olarak ne tavsiye ediyoruz?

Evvelen belirtelim ki bu işin çözümü asla para değildir! Güney Kore başta olmak üzere para ile bunu çözebileceğini düşünen ülkelerin hepsi hiçbir netice elde edememiş aksine doğurganlık daha da düşmüştür.
İlk iş olarak bu işi gerçekten çözmek gibi gayemiz var mı bundan emin olmalıyız. Ki Türkiye’nin adımlarındaki çelişkiler samimiyet testinde başarısız olduğuna işaret eder.
Kadın istihdamı artırmak için çırpınan bir ülkenin bu hususu çözebileceğine kimseyi inandıramadığı gibi asla başarılı da olamaz. Bu hususta en iyi örnek Türkiye’dir, başkasına bakmaya gerek de yoktur.

1- MESKEN:
Bir insan hakları beyannamesi yazacak olsanız onun ilk sırasına barınmayı yazmanız icap eder. Eskiden köle sahibi ilk olarak kölelerinin barınma ihtiyacını çözmek zorundaydı. İnsanların karnını kolaylıkla doyurabilirsiniz ancak barındırma güç bir iştir.
O halde yeni evleneceklerin kendi mülkleri olacak bir ev/mesken sağlamak ilk yapılacak şeydir. Unutmayın dünyada bir ev edinmenin en zor, kendi evini yapmanın en güç, bürokratik ve maliyetli olduğu birinci ülke Türkiye’dir. Bunu çözmediğiniz müddetçe çocuk sayısını asla artıramazsınız!

2- EVLİLİK YAŞI:
Doğurganlığın en yüksek olduğu yaş grubu 15-28 arasıdır. Oysa Türkiye’de 18 yaş altı evlilik yasak ve evlenmek de “çocuk tecavüzü” sayılıyor. Pek çok Avrupa ülkesi ve Amerika’da bile 16 yaş evliliğine izin verilmekte. Dolayısıyla ikinci düzeltilmesi gereken yaştır. Özellikle köylerde erken evlilik en elzem şeydir.
Diğer husus ise evlilik yaş ortalaması. Türkiye’de ortalama evlilik yaşı 28’den yüksek. 28’den sonra evlenecek birinden nasıl çocuk bekleyeceksiniz? Kaldı ki 25 yaş altı evliliklerde boşanma daha azdır. 20 yaş altında ise daha da az. Aksine armudun sapı üzümün çöpü demeye başlayan ileri yaşlardaki evliliklerde uyumu çok daha güçleşir hem de karı-koca arası uyum daha zor sağlanır. Çünkü benlikler zirve yapmış ve kimse kimseye tahammül etmek istemez.

3- ZORUNLU EĞİTİM:
Bugün 6 yaşında mektebe aldığınız çocuğu en iyimser tahminle 19 yaşında lise mezunu yapıyorsunuz. Bu çağda bu yaş grubu için bu kadar uzun gereksiz eğitim veren bir ülke, geleceğini düşünüyor olabilir mi? Kimse bizi böyle olduğuna inandıramaz. İlkokul sonrası zorunlu eğitim derhal sona erdirilmelidir.
Dileyen okusun, dileyen açıktan devam etsin, dileyen de okumasın. Mesela bir köy çocuğu köydeki zirâî ve hayvancılık ile 3-4 yıl meşgul olduğunda ortaokul, bir o kadar daha meşgul olduğunda lise diploması verebilirsiniz. Bir hafıza ise ortaokul diploması… Bunu yaptığınızda o genç sizin lise mezununuzdan bin kat daha becerikli, bilgili ve meslek sahibi olacak. Böylece kırdan şehir varoşlarına göçü engellemiş, istihdam açığını da kapatmış olacaksınız!

4- ÇOCUK DESTEĞİ:
Her doğum sonrasında birinci çocuğa 1, ikincisine 2, üçüncüsüne 3, dördüncüsüne 4 ve beşincisine 5 tam altın vereceksiniz ve bundan da asla taviz vermeyeceksiniz. Meseleyi para ile çözmenin imkânsız olduğunu söylemiştik peki, bu onunla çelişmiyor mu? Hayır çelişmiyor çünkü bu tek bir başlık değil, toplam politikanın bir parçası. Bu katkı dar gelirlilerin endişelerini ortadan kaldırır ve dünyanın her yerinde en çok çocuğa da dar gelirliler sahiptir. Varlık düzeyi yükseldikçe genellikle benlik ve bencillik de artar. Sadece o artmaz, Allah’a tevekkül de azalır. Bunlar azalınca çocuk sayısı da…

5- KADIN İSTİHDAMI:
Evlenen her kadın sigortalı hâle getirilmelidir. Kadının istisnâî meslekler dışında çalışması Türk gelenek, görenek, anane ve değerleriyle bağdaşmaz. Ayrıca bu hem fıtrata yani Murâd-ı Îlâhî’ye aykırıdır hem de doğurganlığın önündeki ikinci en büyük engeldir.

İslam kadının çalışmasına sadece ve sadece mahremiyete riayet ve kadının gücünü açmayacak şartlarda izin verir. Kadını tır şoförü yapan ve bunu alkışlayan bir politikanın doğum oranlarını artırma hususunda samimi olduğunu kim iddia edebilir? Türkiye’de çalışma hayatında (çok istisnâî meslekler haricinde) kadınların mahremiyetine riayet edildiğini kim söyleyebilir. Bu hâlin ahlâkî bozulmayı artırdığı gibi aile huzur ve geleceğini de dinamitlediği ortadadır.

Kadın istihdamını artırmak marifet değil, kadını çalışmaya mecbur etmek büyük bir talihsizlik olup vebali de büyüktür.
Allah rızık kazanma mükellefiyetini erkeğe, çocuk doğurma ve büyütmeyi de kadına yüklemiştir. Allah-ü Teâlâ’nın muradının dışındaki muamele kimin hakkı ve haddidir?

6- GIDALARI DÜZELTME:
Günümüzde pek çok genç sperm üretemiyor, yumurta oluşturamıyor dolayısıyla istese de çocuk sahibi olamıyor. Unutmayınız ki gıdaların çoğu işlenmiş veya aşırı işlenmiş gıdalardır. Zirâî üretimimizin ezici çoğunluğu toksik maddelerle yapılıyor. Buradaki pestisit ve ağır metaller gebeliğin önündeki en büyük mânilerden biridir. Ayrıca hibrit tohumlar da gençleri kısırlaştırır. Besin değeri düşük gıdalar yumurta oluşumu ve sperm üretimini engellemez yok eder.
Türkiye ise zirâî üretimde ve gıda îmâlâtında sahipsiz, dileyenin dilediğini yapabildiği ender ülkelerden biridir. Devlet ricaline aksini söyleyenler alenen yalan söylüyorlar. Türk tarım üretimi ve gıda îmâlâtı derhal düzeltilmelidir. Ayrıca gıdalar yüzünden genç kızların bazıları daha evlenmeden menopoza bile girebiliyor. Hâsılı gıda bir silahtır ve nüfusu kontrol için de kullandırılıyor.

7- AŞILAR:
Dünyaya aşı pazarlayan ABD bile aklını başına toplayıp zorunlu aşı uygulamasından vazgeçti. Zîra 1,79 doğurganlığa sahip ABD’de de yaklaşan felaketi gördü. Bunca kötü hayata rağmen erken evlilik engeli vs. gibi pek çok dayatma Amerika’da yoktur ve haz merkezli yaşadıkları halde çocuk sayısı bakımından bizden çok daha iyi durumdalar.
Aşıların kısırlaştırıcı, engelli doğumlara neden olduğu artık inkârı mümkün olmayan bir gerçektir. Irak’ta, Afganistan’da, Filistin’de, Filipinler’de ve daha pek çok yerde çocukları, bebekleri katleden zihniyetin bizim çocuklarımızın sıhhatini düşündüğünü ve bunun için aşı geliştirdiğini, bunun için topuk kanı aldığını, bunun için K vitamini enjekte ettirdiğini, bunun için gebelere şeker yüklemesi yaptırdığını düşünen varsa o kesinlikle tedaviye muhtaçtır.

Biz ise çocuk doğurup şuurlu bir nesil yetiştirme derdinde olan ailelere tehdit, dâvâ, hapis cezası ile doğurganlığı düşürmeye çalışan bir ülke durumundayız maalesef!
Çocuğu dert edinen AK Parti iktidarında hâlâ aile planlaması programları sürüyor. Hâlâ doktorlar “bu çocuk engelli alalım” diye yalan söylüyor. Hâlâ sezaryen doğumunda yüzde 65 ile dünya birincisiyiz. Aşıların kısırlaştırıcı, engelli doğumlara sebep olma etkisi bahsinde ilaç ve aşı şirketlerinin ağzına bakan bir Türkiye’nin asla ve kat’a geleceği yoktur.
Elbette daha da çoğaltabiliriz ancak temel başlıklar bunlardır. Şüphesiz meselenin ailelere düşen yönleri de var. Çocuklarını geç evlendiren, evliliği zorlaştıran anne baba bunun hesabını Allah’a veremez. Görgüsüzlük, ahlâksızlığa zemin hazırlama Müslüman Türk ailesine yakışmaz. Ayrıca çocuk fakirliği de ayrı bir travmadır.

‘ÇOCUK FAKİRLİĞİ’ NEDİR?

Bu tabir bu fakire aittir. Biz 5 kardeşiz. Babam da 3 kız, 3 erkek olmak üzere 6 kardeş idi. Üç halamız, iki amcamız vardı. Halamızın biri biz çocukken vefat etse de yakın zamana kadar hepsi sağdı. Yine 2 dayım, 2’de teyzem vardı. Ne haladan ne teyzeden ne amcadan ne de dayıdan yana pek fakir değildik. Toplumun geneli de bugüne dek böyleydi. Daha fazla olsaydı kim bilir daha ne güzellikler mümkündü.
Bugün bir veya iki çocuğu olan bir ailenin çocukları kardeş fakiridir ki bu hem çocuklukta hem gençlik hem de yaşlılıkta kısaca hayatın her safhasında büyük bir nasipsizlik, talihsizlik ve fakirliktir. Kimse çocuklarını amcadan, dayıdan, teyzeden, haladan, (hâkeza bunları çocukları olan akrabalardan) mahrum edemez, etmemelidir. Bu fakirliğin hem acısı olacak hem de hesabı.
Bugün sadece bir kardeşi olan veya hiç kardeşi olmayan çocukların kardeş ve akraba fakirliğini bir düşünün, bu zülüm değil mi, bu talihsizlik ve vebal değil mi? Hadi ülkenin geleceğine ihanet ettiniz peki, neslinize bunu neden yapıyorsunuz? Çocuklarınızı ve ülkenizi bu zenginlikten neden mahrum bırakıyorsunuz?

ÇOCUKLARI KİM BESLER?

Pek çok genç anne baba zamanın artan ihtiyaç ve azalan gelirleri sebebiyle çocuklara bakamayacaklarını dile getiriyorlar. Oysa bir kişiye yeten ikiye, ikiye yeten üçe, üçe yeten dörde, dörde yeten beşe de yeter. Bunu bu fakir söylemiyor. Allah’ın Râsülü (ﷺ) böyle buyuruyor. Hz. Ebû Hüreyre (r.a.)’in bildiğine göre Allah’ın Râsülü (ﷺ) şöyle buyurdu: “Bir kişinin yiyeceği iki kişiye, iki kişinin yiyeceği dört kişiye, dört kişinin yiyeceği de sekiz kişiye yeter.”  Müslim, Eşribe 2059; Tirmizî, Et‘ime 21 

Allah-ü Teâlâ (ﷻ) ise her doğanın rızkına kefil olduğunu bildiriyor. Rızık endişesi sebebiyle doğacak çocuğa mâni olmanın vebalini hatırlatıyor. Allah-ü Teâlâ (ﷻ) şöyle buyurur: "Yeryüzünde hareket eden bütün canlıların rızkı, yalnızca Allah'a aittir. Allah onların durdukları yeri de konuldukları yeri de bilir. (Bunların) hepsi apaçık bir kitapta (Levh-i Mahfuz'da) yazılıdır." (Hûd Suresi 6)
O halde ya Allah’a ve Râsülü’ne itimat edeceğiz yahut da geçim darlığıyla boğuşup duracağız.


Gerçek çözüm ülkedeki pompacı kadın sayısını artırmak mı?